10-10-2007
Alstublieft neem ons mee
(door Arnoud)

Vanuit Arusha in Noord-Tanzania is Nairobi een kleine dag rijden met een Eend. Een paar lekke banden maar verder een eenvoudige rit. Prachtige beelden kunnen maken van het typische Afrikaanse savanne landschap. Tijdens één van onze ‘filmstops’ kwamen er drie kerels op ons af rennen. Badend in het zweet en met paniek die van hun gezicht te lezen was. “Wait for us!”, riepen ze al van verre. Terwijl Femke de camera liet draaien raakten we in gesprek met wat drie Ethiopiërs bleken te zijn. Ze wilden ons met alle geweld een brief laten zien. Op het vodje lazen we dat ze van de Tanzaniaanse overheid te horen hadden gekregen binnen zeven dagen het land te moeten verlaten. Van die zeven waren er inmiddels drie verstreken. We moesten hen echt een lift aanbieden claimden ze. Wat te doen? Kon ik ze vertrouwen? De ruimte in de Eend is beperkt, zeker met alle apparatuur, maar waar een wil is een weg. Ik twijfelde. Terwijl de camera draaide dacht ik na: als ze andere bedoelingen hebben zijn we simpelweg weerloos. Aan de andere kant: ze hebben hulp nodig. En ik ben ook zo vaak geholpen in Afrika. Fuck, wat moest ik hier mee? Voordat ik het wist, hoorde ik mezelf zeggen: “Sorry guys, look at our car. We simply don’t have space. And the brakes don’t really work anymore”. Femke stapte in en ik trapte het gaspedaal in.
Tot op de dag van vandaag gaat het door mijn hoofd: was dit nu fair? Zelf zovaak geholpen en dan zo handelen bij drie kerels die je wellicht de dienst van hun leven had kunnen bewijzen. Waar zouden ze nu zijn?. Zouden ze het gehaald hebben? Leven ze nog? Knagende gewetensvragen. Maar in Afrika leer je daar niet te lang bij stil te staan. Afleiding genoeg: de grensovergang naar Kenia kwam er aan. Eenvoudig om het incident naar de achtergrond te laten verdwijnen. Maar toch: wat knaagt gaat niet snel weg.


Weinig woorden

Ons beeld van Kenia was flink gemasseerd in de dagen die we bij Anne doorbrachten (een Nederlandse vriendin van Femke die in Arusha woont). We waren bij Anne niet de enige logees. De filmschool waar Anne veel energie in stak had die week een gast docent uit Kenia: Mark uit down town Nairobi. By the way: ook Femke heeft nog een middagje mogen zweten tijdens het geven van een college die de opdracht van Anne en Mark (“jullie moeten critisch zijn!”) wel erg letterlijk namen. Maar goed, Kenia dus. “Je wilt het verschil tussen een Keniaan en een Tanzaniaan weten?”, vroeg Mark? Heel eenvoudig, kijk maar eens hoe een Tanziaan een biertje bestelt bij een barman: “zou ik misschien een pilsje bij u kunnen bestellen als u even tijd heeft”. De gemiddelde Keniaan is volgens Mark in zo’n situatie een stuk directer: “Bier. Nu!”. Waarom veel woorden vuil maken als hetgeen je wilt ook met twee woorden uit te drukken is? De grensovergang naar Kenia leerde ons al dat ook de verkoop taktieken van de Kenianen een stuk directer zijn: terwijl ik de papierwinkel probeerde te organiseren in de gebruikelijke kantoren van customs, politie en immigration hoorde ik Femke moeizaam de handtastelijke verkopers van Afrikaanse handelswaar van zich af te houden. Maar we waren er door en zoals gebruikelijk in Oost-Afrika: het ging redelijk soepel.


Jungle

Terwijl we Kenia binnenreden voelen we het al een beetje: er is hier nog net wat meer energie dan in Tanzania. Iets beter geregeld allemaal zo leek het. Totdat je Nairobi binnenrijdt. Dramatische wegen richting de stad en waar de Keniaan weinig woorden nodig heeft om te vertellen wat ie wil, zo lijken er ook maar weinig verkeersregels te zijn waar ze het nut van in zien: heerlijk om weer in een echte stad te zijn! Goeie chaos!
De standaardplek voor elke overlander in Nairobi is ‘Jungle Junction’. Op steenworp afstand van een winkelcentrum naar Europese standaard en superfast internet een stukkie verderop. Perfecte plek om te werken dus! De stad leek ons uit te nodigen voor een paar goede interviews. Met de hulp van Eline Blaauboer was het snel geregeld: een kerel die naar de illustere naam Nik Nesbit luisterde, bleek hier een groot call center te runnen. Verder was er Mary Okelo: zij begon vanuit haar huiskamer een school die nu de toppers van Kenia aflevert. Maar ook Catherina maakte indruk: ze had haar carrière bij een multinational opgegeven en is haar eigen uitgeverij begonnen. Stuk voor stuk mensen die enorme risico´s namen maar het uiteindelijk allemaal voor elkaar kregen: "from scratch" iets opgebouwd.