We hebben veel interviews gedaan in Afrika maar het ene verhaal blijft je beter bij dan het andere. Meer dan eens reden we in stilte weg na een paar uur vragen stellen. Pas bij de volgende lekke band of grensovergang spraken we weer met elkaar. Hieronder vind je een selectie van de mensen die een blijvende indruk op ons maakte en diep respect afdwongen.
1. Alice (Burkina Faso)
Alice startte met het drogen van mango s terwijl ze er de ballen verstand van had. Voordat ze daar mee begon werkte ze voor een ontwikkelingsorganisatie maar stond van de ene op de andere dag op straat. Het gevolg van het stopzetten van een project. DAT NOOIT MEER moet ze bij zichzelf gedacht hebben. Ze ging haar hele familie langs om te vragen of ze haar geld wilde lenen om te kunnen starten met een mango-drogerij.
Na langdurige onderhandelingen was het dan zover: er werden geiten en koeien verkocht en met de opbrengsten kon Alice beginnen.
Het werd een ramp: de oogst zat tegen en Alice raakte alles kwijt. Toch begon ze opnieuw. Weer langs de familie. Die waren niet zo happig meer om hun kostbaarste bezit (vee) te verkopen. Het lukte toch. Ze kreeg ze zover weer een x aantal beesten te verkopen. Daar ging ze weer: mango s kopen van boeren en vervolgens drogen om ze aan de man te brengen bij Europese inkopers.
We ontmoeten haar 10 jaar later. Het bedrijf ziet er goed georganiseerd uit. Niemand staat te luieren en er staat professionele apparatuur. Alle werknemers krijgen dagelijks een maaltijd en salarissen worden op een heuse bankrekening gestort. Het bedrijf groeit als kool hoewel naar haar zeggen veel westerse bedrijven maar niet kunnen wennen aan een Afrikaanse vrouw die hen een kwaliteitsproduct verkoopt. Toch exporteert Alice inmiddels naar Engeland, Duitsland, België, Frankrijk en Zwitserland. Ze heeft die typische drijfveer van een ondernemer en stopt het grootste deel van wat ze aan winst behaald terug in het bedrijf. Typisch iemand die elk jaar de lat weer hoger legt. Voor zichzelf (er gaat geen gereed product de deur uit zonder haar persoonlijke kwaliteitscontrole) maar ze legt de lat minstens zo hoog voor haar personeel.
2. Ernest (Kameroen)
Hij studeerde economie in Denemarken en promoveerde daarna in Duitsland. Om zijn studie te bekostigen bracht hij kranten rond. Niet bepaald het best betalende baantje maar Ernest was simpelweg verslaafd aan alles wat met kranten te maken had. Hij verslond dagelijks minstens 5 dagbladen.
Na zijn promotie besloot hij terug te gaan naar Kameroen. Omdat hij een baan als docent economie aan de universiteit kon krijgen maar er speelde meer mee: IK KON OOK WEL in Duitsland blijven en daar een baan krijgen. Maar wat doe ik dan werkelijk? Ik ben een klein radartje in een economie die al jaren prima draait. Nee, neem dan Kameroen. Daar kan ik aan de basis van verandering staan".
In Kameroen geeft hij colleges economie en probeert zijn studenten voor te houden dat werken voor de overheid niet de enige optie is als je afgestudeerd bent. Want dat is volgens hem de standaard route: "ze gaan naar de overheid omdat ze daar een salaris krijgen en tegelijkertijd veel opties hebben om hun zakken wat extra te vullen". Ernest leert zijn studenten dat het bedrijfsleven minstens zo interessant is en veel meer op zichzelf staat dan het logge overheidsapparaat. Een eigen bedrijf opzetten is echter zijn stokpaardje: "dames en heren studenten, doe het gewoon! Probeer je eigen bedrijf te starten en voel hoe het is om met hart en ziel aan iets te werken".
Op een dag realiseerde hij zich dat ie zelf ook niet meer was dan een docent aan de universiteit. Hoe kon hij prediken dat je je eigen bedrijf moet starten als hij zelf maandelijks zijn salarischeck verzilverde?
In zijn overtuiging werkt een eigen bedrijf starten alleen als je hart en ziel verbonden zijn met wat je doet. Dus wat deed Ernest? Hij startte een krant: "The Entrepreneur".
In een hotel in Kameroen lees ik een artikel met als titel: "Waarom wij zo arm zijn in Kameroen". Wat volgde was een kritisch artikel over de arbeidsethos in Kameroen. Het was direct duidelijk: de schrijver van dit verhaal wilden we wel eens spreken. Zo ontmoetten we Ernest. De man die de daad bij het woord voegde. |
Klik op de afbeelding voor de volledige afbeelding. |