09-12-2007
Laatste stukkie Afrika
(door Arnoud)

Na het laatste interview in Kenia was het tijd om de terugkeer naar Europa af te ronden. Die laatste dagen in Kenia brachten we door aan de kust. Hoewel het in Afrika voor mij moeilijk was om rust te ervaren, herinner ik me die dagen als relaxed. Reizen met een Eend in Afrika heeft iets romantisch. Toch is het moeilijk om echt helemaal rust te vinden. De politie stops liggen altijd op de loer. En wat zullen ze zeggen als ze al die audio en video apparatuur tegenkomen bij het doorzoeken van de auto? Dat soort gedachten hielden me altijd bezig. Zelfs kamperend aan de prachtige Keniaans kust ben je nog op je hoede. Het wordt een tweede natuur. Tenslotte zit er maar een zelf geknutseld stukje canvas op de eend als dak. Eenvoudig open te scheuren en als je tapes weg zijn is alles voor niets geweest.


Terug in Barcelona

De laatste dagen in Kenia stonden in het teken van het organiseren van een container om de Eend een veilige trip naar Zuid-Europa te bezorgen. In de laatste weken besloot ik terug te gaan naar Barcelona om een aantal weken te herstellen alvorens weer naar Madagascar te gaan. Toen nog niet wetende dat het uiteindelijk zinloos zou blijken om op korte termijn weer naar Madagascar te gaan.
In het vliegtuig naar Egypte en daarna naar Spanje voelde ik me plotseling extreem vermoeid worden. De herstelweken in Barcelona bleken geen overbodige luxe: ik was volledig uitgeput. Pas na een week of drie kwam ik weer een beetje in een ritme en begon ik aan mijn toekomst te denken. Ik had contact gehad met Adriaan van BushProof: we hadden meer tijd nodig om de producten van BushProof te perfectioneren. Voorlopig had het voor mij weinig zin om naar Madagascar terug te gaan. Maar wat dan? Ik belde wat rond en voor ik het wist gaf ik college bij een kleine business school in Barcelona. Had ik een free lance contract als strategie consultant en even later een aanbod om bij een renewable energy bedrijf in Spanje te komen werken. Door de snelheid waarmee dit ging werd ik gedwongen na te denken: waarom zou ik niet in Barcelona blijven? Ik had hier nog steeds mijn vrienden en was er zeker van voorlopig aan het werk te kunnen. Via oude contacten vond ik een appartement en inmiddels heb ik een soort van ‘normaal’ leven hier. Hoewel de eerste reis naar Afrika al weer gepland staat, zie het er naar uit dat Barcelona mijn thuisbasis is voor de komende jaren.
Reageer

09-12-2007
I just love children
(door Arnoud)

Bijna een kop groter dan ik en ogen die voor mijn gevoel dwars door me heen keken. Alice in Burkina Faso had een echtheid die je pakte. Thandeka (de bakstenen producente in Zuid-Afrika) een vastberadenheid waar je eng van werd. Catherine een energie die niet op leek te houden. Maar Mary Okelo is het type dat je je kunt voorstellen als presidente van een land. Ze heeft een heel zuivere vorm van charisma.


Makini

Mary Okelo was tot einde jaren zeventige actief bij de wereldbank. Ze werkte over heel de wereld en woonde jaren in Ivoorkust en de Verenigde Staten. De droomcarriere voor een Afrikaan. Toch gaf ze een drastische wending aan haar professionele leven. In 1978 startte ze in één van de kamers van haar huis in Nairobi een soort kleuterschool. Zo werd Makina School geboren. Door haar vele reizen had ze gezien hoe belangrijk onderwijs was en hoe beperkt het niveau in Afrika was. Maar als we haar vroegen waarom ze dit was begonnen was het antwoord heel vastbesloten: “You know, I just love children!”. Wat begon in een vrijgemaakte kamer in huis is uitgegroeid tot de beste school van Kenia en geeft kinderen in de leeftijd van 4 tot 18 jaar de kans onderwijs te genieten op een hoog niveau. Elk jaar sleept ze de prijzen van beste leerlingen, sporters en jonge talenten in de wacht. “Naast goed onderwijs willen we jonge mensen hier een gevoel van trots meegeven. Nog al te vaak is er een onzekerheid onder Afrikanen die nergens voor nodig is”.
Lopend over het enorme terrein van Makini Schools zien we kinderen sporten, lachen en leergierig examens maken in de lokalen. Hier wordt gewerkt. En Mary neemt geen genoegen met een tweede plaats. “Ik wil hier de beste leerlingen van Afrika afleveren. Zowel intellectueel als qua persoonlijkheid”. Ik weet niet of het was omdat we met een camera liepen maar haar ontmoetingen met een paar van haar 1000 leerlingen waren aandoenlijk: de kinderen sprongen wild op de enorme vrouw af en zoende haar gezellig op haar wangen. Het leek wel een spotje voor ‘how to be happy’.
Mary nam niet bepaald een blad voor haar mond: “you know, jullie blanken gaven ons christianity. Daar hebben wij veel van geleerd. Behandel je naasten zoals je ook zelf behandeld wilt worden. Ik moet wel zeggen dat jullie het zelf niet zo nauw nemen met die grondbeginselen”. Ik voelde het verhaal dat ik zovaak hoorde in Afrika al aankomen: “kijk nu naar wat jullie met de ouderen doen in de maatschappij. Jullie stoppen bejaarden met z’n allen in een huis en dat is het dan. Opgelost. Een respectloze manier van omgaan met de mensen die jullie maatschappij gebouwd hebben”. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat ik hier op moet zeggen. “Het ziet er altijd wel gezellig uit in de bejaardenhuizen”, probeerde ik nog. Ze keek me even aan. “Hier hoef ik toch niet op te reageren hè”, sprak ze streng. Ik voelde me ongemakkelijk. “We zijn denk ik wel klaar met het interview toch Femke?”, ik keek Femke hoopvol aan. Schaamde me voor ‘het westen’.
Reageer

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40